Pierwsze czytanie

Prz 8,22-31

To mówi Mądrość Boża: ”Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, przed swymi czynami, od dawna. Od wieków jestem stworzona, od początku, zanim ziemia powstała. Jestem zrodzona, gdy jeszcze bezmiar wód nie istniał ani źródła, co wodą tryskają, i zanim góry stanęły. Poczęta jestem przed pagórkami, nim ziemię i pola uczynił, początek pyłu na ziemi. Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód, gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej otchłani umacniał, gdy morzu stawiał granice, by wody z brzegów nie wyszły, gdy kreślił fundamenty pod ziemię. Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich”.

 

Drugie czytanie

Rz 5,1-5

Bracia: Dostąpiwszy usprawiedliwienia przez wiarę, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu uzyskaliśmy przez wiarę dostęp do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś nadzieję. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

 

Ewangelia

J 16,12-15

Jezus powiedział swoim uczniom: ”Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek słyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego bierze i wam objawi”.

 

 

MYŚL NA NIEDZIELĘ

     
    Dzisiaj rozważamy wielkość tajemnicy, jaka znajduje się w centrum naszej wiary, od której wszystko się zaczyna i do której wszystko powraca. Jest to tajemnica jedności Boga, który składa się z Trzech Osób jednakowych i różnych. Ojciec, Syn i Duch Święty: jedność w komunii i komunia w jedności. Wypadałoby, abyśmy my chrześcijanie w tym wielkim dniu zdali sobie sprawę z cudu, który jest obecny w naszym życiu: od Chrztu Świętego, który otrzymujemy w imię Przenajświętszej Trójcy do naszego udziału w Eucharystii, która jest chwałą Ojca przez Syna Jezusa Chrystusa dzięki Duchowi Świętemu. Dzięki temu znakowi my chrześcijanie rozpoznajemy się. Jest to znak Krzyża w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.

   Misja Jezusa Chrystusa Syna polega na objawieniu Ojca i jest to objawienie doskonałe, w którym dar Ducha także objawia się w Synu. Dzisiejsze czytanie Ewangelii pokazuje, że Syn otrzymał wszystko od Ojca dzięki doskonałemu zjednoczeniu: «Wszystko, co ma Ojciec, jest moje», Duch otrzymuje wszystko od Niego, od Ojca i od Syna. Jezus mówi: «Dlatego powiedziałem: ‘Z mojego weźmie i wam objawi’» (J 16,15). A także w innej perykopie tego samego dyskursu (15,26): «Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie».

  Nauczmy się z tych słów wielkiej pocieszające prawdy: Przenajświętsza Trójca, daleka od zdystansowania się, od bycia odległą i niedoścignioną, przybywa do nas, mieszka w nas i przemienia nas w swoich rozmówców. A dzieje się to dzięki Duchowi, który prowadzi nas do całej prawdy (cf. J 16,13). Owa nieporównywalna “godność chrześcijanina”, o której tak wiele mówił Grzegorz Wielki, polega na posiadaniu tajemnicy Boga, a wówczas już tutaj na ziemi, posiadaniu “obywatelstwa” w niebie (cf. Flp 3,20), to znaczy we wnętrzu Przenajświętszej Trójcy.